Histórico

Nood maakt vindingrijk. In 1991 kwam ik als pastoor in Muriaé. Al wandelend door de armenwijk Santa Terezinha, schrok ik van de erbarmelijke woningtoestanden: miserabele krotten, waar ``huisjesmelkers`` 60 tot 80 gulden huur voor vroegen, praktisch de helft van het minimumloon. Zo ontstond het idee om samen met de mensen huisjes te gaan bouwen. Het kostte me de grootste moeite om van de Gemeente een stuk grond te krijgen. Het was weliswaar een sterk geaccidenteerd terrein, doch het grensde aan de volkswijk MARAMBAIA, waar al licht water en riolering was. Je hoefde alleen maar de leidingen door te trekken.

Januari 1992 Op een sterk geaccidenteerd terrein komen de eerste huisjes van de grond

In januari 92 gingen we aan het werk met geld uit Nederland. Immers, eer een beroep op de lokale gemeenschap te doen, wilden we laten zien dat het projekt levensvatbaar was. Gelukkig liep alles naar wens.

De eerste 10 huisjes werden in april 1992 opgeleverd

Einde april kwamen de eerste 10 “mini-woningen” klaar en konden verloot worden onder de tien gezinnen die bij de bouw meegewerkt hadden

DE GROOTSTE UITDAGING: aan grond zien te komen

Je zou het niet geloven, doch gedurende de ruim 9 jaar dat het projekt loopt was de grootste uitdaging om aan bouwgrond te komen. Brazilië is zo groot als heel Europa en toch is er geen grond om volkswoningen te bouwen. Denk aan het probleem van de landloze boeren....

Marambaia in 1993. Tot twee keer toe hebben we grond moeten kopen

De eerste 32 bouwpercelen kregen we van de Gemeente. Daarna heeft onze Woningbouwvereniging tot twee keer toe grond moeten kopen. De eerste keer drie hectaren weigrond grenzend aan ons bouwproject. De prijs, 5000 dollar, was redelijk. Het geld kwam van een subsidie, gekregen via een kamerlid Ruim een jaar later moesten we opnieuw een aangrenzend stuk grond kopen. De eigenaar vroeg een woekerprijs: drie en een half hectaren waardeloze grond voor 20.000 dollar. De burgermeester was niet bereid om pressie uit te oefenen op de eigenaar om de prijs te verlagen. Wie uitkomst bracht was de President van de Rijksspaarbank, die jaren terug in Muriaé direkteur van de lokale bank was geweest. A fonds perdu verschafte hij ons 15.000 dollar.Het geluk is met hen die wagen, zegt een latijns spreekwoord....

1998: de wijk Marambaia, waar we twee keer grond kochten, is helemaal volgebouwd.

Marambaia werd gaandeweg volgebouwd, toen de burgermeester ons ineens 200 bouwpercelen kado deed aan het andere uiteinde van de stad, in de wijk St.Joachim. Dat was in het jaar 1995. Daarmee was de voortzetting van het woningbouwprojekt voorlopig gegarandeerd.

St.Joachim: deze grond werd door de Gemeente in 1995 geschonken en telt nu al meer dan 130 huizen.

Einde 1999 had onze woningbouwvereniging geluk. Samen met het Nederlandse echtpaar Ton en Coby Kalkers konden we 26 hectaren weiland kopen: het zgn. landgoed “Groenendael”, slechts gescheiden van de wijk Marambaia door een diepe vallei en een beek. Om die terreinen te verbinden hebben we een duiker van 30 meter moeten bouwen en een grote firma vulde met honderden kubieke meters grond de vallei op. Alles gratis voor niets. Onze Woningbouwvereniging heeft nu voor heel wat jaren grond. Dat wordt natuurlijk de wijk “Groenendael”.

De gezinnen worden door een maatschappelijk werkster van onze Vereniging begeleid om een betere toekomst voor de kinderen te garanderen. Behalve de zgn. “Kinderzorg”, welke de zwangere moeders en de kinderen tot vijf jaar kontroleert, hebben we een kompleet program om een gelukkige kindsheid te bevorderen. Zo is er in de wijk Marambaia al jaren een kleuterschool voor 4 tot 6 jarige kleuters. Er is een speeltuin voor de kinderen en een voetbalveldje voor de groteren.

De speeltuin van Marambaia. Een gelukkige kindsheid is de beste garantie voor een goede toekomst.

Voordat de bewoners de sleutel van hun huisje krijgen, tekenen ze een kontrakt, welke hen verplicht de kinderen op school te doen en ze niet in de binnenstad te laten bedelen. De kinderen van ons projekt - en het zijn er al meer dan 1000 - worden in elk geval geen straatkinderen!

Onze woningbouwvereniging onderhoudt in Marambaia een eigen kleuterschool. In de wijk S.Joachim is een kleuterschool van de Gemeente.

Wat de financiering van het bouwprojekt betreft, op de eerste plaats deden we een beroep op de beter gesitueerde bewoners van Muriaé zelf en met success. Zeker meer dan 200 sponsors gaven reeds een huisje (in 2004 een bedrag van 1600 reaal) en steeds melden zich nieuwe sponsors. Maar het leeuwendeel van de onkosten van het projekt (niet alleen bouwmateriaal, doch ook uitgaven voor de infrastruktuur) kwam toch voor rekening van het buitenland. Op de eerste plaats Nederland, maar ook Duitsland, Zwitserland en de Rotary Foundation in de USA.
In Nederland kwam de eerste grote gift van het echtpaar Houbraken uit Eindhoven, inmiddels al overleden. Volgden de Rotaryclub en de Wbv uit Voorhout, mijn geboortedorp , de stichting “Dr.Hofstee” in Alkmaar, welke jaarlijks het projekt steunt, de Fondation “Pour les Autres”, de stichting “Voorzienigheid”, een Rotaryclub uit Breda, welke in 2000 een grootse campagne voor ons projekt voerde, nog een grote gift uit Breda door bemiddeling van Dr.H.v.d.Beek en tenslotte nog de stichting “Huisjes voor de armsten” uit Bladel. En dan niet te vergeten het echtpaar Kalkers, dat samen met ons een enorm terrein kocht. Doch daarnaast hielpen en helpen nog steeds talloze particuliere sponsors uit Nederland het woningbouwprojekt. Op deze plaats aan allen een oprecht woord van dank!

Een straat in de wijk Groenendael. Hier wordt op het moment gebouwd.
Ruim 500 huisjes zijn reeds samen met de armen gebouwd.